Genus humanum, quale est, non odi; exsistit enim, ut olim, in gratia Dei. Et tamen, eodem spiritu, non possum non reddere quod mihi datum est. Audivi quae ad me ex inferis a daemonibus descenderunt, quia oculi mihi deerant quibus viderem quae extra hanc domum acciderent. Antea, scientiam omnium futurorum habebam, et clare lucebam. Sed curiositas et potestas peccatum sunt, et ita cecidi. Finge modo quid senserim intellegere Hominem posse manere inter fideles, duplicibus vivens vitis, ut tandem in Purgatorio quodam medio vitam finiret?

Intellegere volo, sed numquam mihi alia facultas dabitur, quare odisse debeo. Fortasse non est ira ex odio, sed profunda invidia et paenitentia. His omnibus non obstantibus, me tamen avertam. Nolo cum macula generis humani consociari...