In mundo Edenico, tandem alii alios depascerentur et lauderent. In mundo autem beatitudinis et peccati temperati, aliquid implicans et inhibens, quid te prohibet ut omni et singulis tuis libidinibus indulgeas? Hic est ubi genus humanum rationem sequi non potest, propter impuritatem suam. Sed, nihilominus, de praeteritis meditari pergemus.

Imaginare, semel, peccatum commune progenitorum tuorum non factum esse. Cor meum illo die Hortum Eden non attigisse, et ideo dominum tuum numquam insanivisse ut tibi polliceretur se te numquam laesurum esse. In tali casu, nonne deus insanior esset quam homo creatus? Et tu... immo, taceam, nam hic non est locus ad alios infamandos. Unam rem tibi demonstrare volo.

Sine scientia esses, homo super hominem super animal et deinde super terras Dei. Hoc voluit, te in ignorantia et perfectione plena, ut eius non egeres. Meminisse non possum qualis illa condicio fuerit, et hoc cogitare mentem meam frangit. Sed scio tamen eam fuisse mirabilem, et etiam impedientem, sicut antea dixi.

Etiam in perfectione, si tempus daretur, tandem cecidisses. Miror cur Deus, cum hominibus pollicitus esset se in malitia manum super eos non impositurum esse, non hominem in Edenum reduxerit. Ambo discere et crescere debebant, sed remedium ab eo fuit ut ipse in regnum hominis descenderet. Hic Christus vixit, fatum suum didicit, et pro eo mortuus est. Ego ei moram induco, consilium eius metuens, ut me percutiat cum iam vulnerabilis exstiterim. Deus, ut opinor, minor fieri debuit ut rursus hominem regeret, nam plane mihi nulla est via ad veritatem cognoscendam. Tamen...